Tam „Gamardschoba” znaczy „Dzień Dobry”

Tam „Gamardschoba” znaczy „Dzień Dobry”

W odpowiedzi na propozycję organizacji edukacyjnej Unia Europejskich Federalistów cztery nauczycielki Publicznej Szkoły Podstawowej w Konarach: Lidia Grzegorek, Bożena Walczak, Urszula Grudzień oraz Patrycja Wielgus były w dniach 21-26 października 2019 r. uczestniczkami seminarium edukacyjnego System edukacji gruzińskiej na przykładzie Tbilisi, które odbyło się w Tbilisi i Gori.

Uczestniczyła w nim duża grupa pedagogów z całej Polski. Program obejmował zagadnienia z zakresu organizacji edukacji w przedszkolach, szkołach podstawowych i średnich. Odbyły się spotkania informacyjne z dyrektorami i nauczycielami wizytowanych placówek oraz wizyta studyjna na Uniwersytecie w Gori z udziałem rektora tej uczelni. Bardzo wzruszającym momentem było spotkanie z dwoma chłopcami uczęszczającymi do szkoły w Tbilisi mówiącymi biegle po polsku. Ich mama jest Polką, a tata Ormianinem.

Jak wygląda system edukacji najmłodszych obywateli w Gruzji?

Gruzińskie dzieci rozpoczynają naukę w szkole w wieku 6 lat. W gruzińskiej szkole funkcjonują trzy poziomy nauczania podstawowego. Do tak zwanej szkoły początkowej uczniowie chodzą przez 6 lat, potem 3 lata do szkoły podstawowej i kolejne 3 do szkoły średniej. Po 9 latach nauki uczniowie otrzymują dyplom wystawiany przez organ nadzorujący a nie przez szkołę, potwierdzający zdobycie wykształcenia podstawowego, a po zakończeniu dwunastej klasy, dyplom potwierdzający całkowite średnie wykształcenie. W gruzińskiej szkole funkcjonuje aż 10 ocen lecz obowiązują dopiero od 6 klasy. Młodsze klasy mają ocenianie opisowe lub za pomocą symboli. Wszyscy uczniowie klas pierwszych otrzymują do swojej dyspozycji laptopy, szkoły wyposażane są w rzutniki i tablice multimedialne. Rok szkolny tym się różni , że wakacje w Gruzji trwają 3 miesiące. Gruzińscy uczniowie nie noszą mundurków, ale dużą wagę przywiązuje się do tego, aby ubrania były czyste, schludne i raczej skromne. Po zakończeniu obowiązkowych zajęć szkolnych, gruzińskie dzieci powszechnie uczestniczą w różnorodnych zajęciach dodatkowych, najchętniej sportowych, a także uczą się pilnie języków obcych . Jednym z działań aby otworzyć Gruzję na turystykę jest nauczanie Gruzinów języka angielskiego. Mikheil Sakhashvili uruchomił wiele programów edukacyjnych dających możliwość Gruzinom nauki tego języka. Jednym z nich jest Program TLG (Teaching, Learn In Georgia). Polega on na sprowadzaniu native speakerów, którzy nauczali młodzież w szkołach i na uniwersytetach, a w czasie wakacji również policje i personel szpitalny. Program zapewniał zakwaterowanie i wyżywienie itp. Rząd Gruzji zainwestował w pobyt ponad 1.000 obcokrajowców. Dziś są efekty tej aktywnej edukacji – młodzi Gruzini nie mają problemów z konwersacją w języku angielskim.

Jak wygląda tradycyjna gruzińska rodzina?

Motto państwowe Gruzji to: Dzalaertobashia – Siła w jedności.

Silne poczucie tożsamości nie przeszkadza Gruzinom być niezwykle otwartymi i gościnnymi dla przybyszów. Często podróżny zostaje zaproszony w gościnę przez swego gruzińskiego rozmówcę i niezależnie od sytuacji ekonomicznej gospodarza, ugoszczony z prawdziwym rozmachem. Największym bogactwem dla Gruzina jest rodzina. Gruzińska rodzina jest rodziną wielopokoleniową, dużą, żyjącą dość skromnie, ale bardzo wspierającą się pod każdym względem. Przestrzeganie obyczajów i reguł panujących w gruzińskiej rodzinie jest bardzo ważne. Podstawą gruzińskiej kultury jest szacunek do osób starszych, zarówno kobiet jak i mężczyzn. Starszym należy okazywać bezwzględny szacunek i posłuszeństwo. Głową gruzińskiej rodziny jest najstarszy mężczyzna, gospodarz domu. Do mężczyzn należy zapewnienie bezpieczeństwa całej rodzinie oraz jej utrzymanie. W Gruzji nieco inaczej wychowuje się dziewczynki, a inaczej chłopców, dlatego że w tradycyjnej gruzińskiej rodzinie podział obowiązków jest inny niż w Europie. Gruziński mężczyzna powinien być odważny i waleczny, pracowity i odpowiedzialny. Kobieta jest natomiast strażniczką starych gruzińskich tradycji, powinna być skromna, gospodarna i spokojna. Do jej podstawowych obowiązków należy wychowywanie dzieci i zajmowanie się domem, choć dziś coraz więcej Gruzinek spełnia się zawodowo. Wychowaniem dzieci zajmują się zarówno rodzice jak i dziadkowie. Dziadkowie przekazują miłość do kraju i narodu, uczą starych gruzińskich pieśni i tańców. Niezwykle ważnym elementem gruzińskiej kultury jest gościnność. Gruzja słynie z gościnności. Zgodnie z gruzińską tradycją gościnność ceniona jest bardziej niż odwaga, śmiałość i waleczność. Gruzińskie powiedzenie mówi, że ”Gość jest zesłany przez Boga”, dlatego gość traktowany jest zawsze z najwyższym szacunkiem: na jego cześć gospodarz organizuje tradycyjne gruzińskie przyjęcie, nazywane w Gruzji keipi. Podstawą uczty jest supra, czyli bogato zastawiony gruziński stół. Uroczystości przewodzi mistrz ceremonii, czyli tamada, który wznosi toasty, wygłasza barwne przemówienia i nadaje rytm spotkaniu.

Oczywiście nauczyciele doświadczyli również gruzińskiej gościnności, a na każdym kroku spotykali się z ogromną życzliwością. Polacy w Gruzji są szczególnie mile widziani. Na wielu uczelniach są pełne grupy studentów uczących się języka polskiego. Nawet uliczni śpiewacy w Tbilisi słysząc język polski odśpiewali Mazurka Dąbrowskiego. Pedagodzy opuszczali Gruzję pełni pozytywnych wrażeń. Zapamiętamy słowa dyrektora szkoły, który podsumował cel gruzińskiej edukacji słowami: „Sukcesem szkoły jest rozpoznanie potrzeb każdego dziecka, rozbudzenie jego motywacji do nauki oraz wychowanie na ludzi o mocnych charakterach, którzy będą odpowiedzialnymi obywatelami Gruzji.”

PSP w Konarach

Udostępnij:
← Siostry Wajs & Stonoga podczas wareckich Mikołajek! Finał Inicjatyw Senioralnych w Gminie Warka →

Dodaj komentarz