Jak co roku w październiku zawsze znajdujemy kilka dni by rzucić wszystko i wyruszyć w Bieszczady. Byliśmy już w tak wielu miejscach, a jednak co roku pojawiają się te same pytania: gdzie tym razem? Jaka pogoda się trafi – najlepiej oczywiście słoneczna! Czy szybko znajdziemy miejsce na nocleg w interesującym nas obszarze?
Ten rok to Cisna i okolice, bo nigdy na dłużej tam się nie zatrzymywaliśmy, jedynie chyba tylko po to by uzupełnić zapasy jedzenia lub kupić pamiątkowy magnes. Cisna to bardzo popularne miejsce w Bieszczadach, można rzec, że oprócz Wetliny chyba najbardziej oblegane ze względu na wybór szlaków, historii i bazy noclegowej. W Cisnej odbywa się kultowy Bieg Rzeźnika jak i Ultramaraton Bieszczadzki – prawdziwa gratka dla biegaczy.
My, jak zazwyczaj, szukamy miejsca na ostatnią chwilę, więc tym razem los skierował nas do Roztok Górnych, siedem kilometrów za Cisną, tuż przy granicy polsko-słowackiej. Kilkunastu stałych mieszkańców, niewielu turystów i teoretycznie święty spokój. Teoretycznie, bo w obiekcie mieszkał dwuletni turysta, którego (odniosłem takie wrażenie) nijak nie mogła znużyć wędrówka po górach i wtedy, kiedy była pora na sen dorosłych, on głośno przypominał sobie, że zostawił grzechotkę na ścieżce na Okrąglik i musi koniecznie tam wrócić i najlepiej już! I sam!
Druga połowa października to idealny moment na podziwianie kolorów jakimi obdarzyła te góry natura: pomarańcze, brązy, i wszelkiego odcienie żółtego oraz słabnąca zieleń. Z Roztok Górnych mieliśmy od razu wejście na kilka szlaków: na Okrąglik i Jasło, Hyrlatę i Żubracze. Miejsca poza głównym nurtem turystycznym, mniej widoków na przepyszne połoniny, za to z pustką na szlakach, gdzie jedynie ocean liści pod stopami i wiatr w wyższych partiach jest towarzyszem wędrówki. „Widoków” nieco mniej w tym miejscu, ale samotna wędrówka po słowackiej stronie to niezła przygoda ze względu na skąpe oznaczenia trasy (przynajmniej takie wrażenie odnieśliśmy w niektórych momentach), no ale wybraliśmy dosyć nietypowy marsz wąskimi ścieżkami zasypanymi liśćmi i bez żywej duszy, ale nie ukrywajmy – to był „szlak poza szlakiem”. Coś za coś!
Bieszczady to jak co roku od siedmiu lat – poszukiwanie wody do pływania. Wybór jest raczej prosty, bo w drodze do domu obieramy kierunek nad Jezioro Solińskie, raz od strony Polańczyka lub częściej kąpiel za zaporą w Solinie – w Jeziorze Myczkowskim (to taki zbiornik wyrównawczy dla Soliny w Bóbrce, przez który przepływa San). Woda już chłodna, zazwyczaj około 10°C.
Naocznie chcieliśmy sprawdzić doniesienia o gwałtownym spadku wody w zalewi . I faktycznie, od strony Wilkowyi widok koszmarny – kilka hektarów bez wody, bagno lub piach i gdzieniegdzie przy brzegach łódeczki uwięzione w tym miejscu. Poziom wody obniżony o 2-3 metry, co widać również na murach zapory w Solinie lub odsłoniętej wyspie pomiędzy Polańczykiem a zaporą. Trochę koszmarny widok, zwłaszcza dla nas, bo znajdujemy ślady suszy hydrologicznej w całym kraju. Niemniej udało się popływać za cyplem w Polańczyku bez uszczerbku. Pomyślałem – statki wycieczkowe pływają to i ja dam radę! Woda mimo wszystko głęboka, więc radości z przepłynięcia prawie kilometra w takiej fajnej wodzie było sporo.
Tym razem wyprawa odbyła się bez Pani Jeziorowej, która została w domu pilnować kotów, a ja spędziłem z córką kolejny już w październik w tych górach, i bardzo się cieszę, że ciągle tam wracamy. Z racji pasji do jezior i umiłowania Suwalszczyzny, Bieszczady są dla nas przedłużeniem lata ze względu na nieco podobne ukształtowanie terenu i wodę, oraz są takim naturalnym przejściem z pływania w sezonie letnim do zimowego pływania – które rusza już za moment podczas zawodów w Kozienicach, bo startujemy już kolejny rok w cyklu imprez Ice Cup Poland. I o takim pływaniu napiszemy w kolejnych opowieściach. Takim prawdziwym przygodowym i sportowym w okresie październik – marzec. Może warto zatem zaproponować Wam morsowanie w Pilicy?
pozdrawiamy
#jeziorowi Kasia i Jacek






