Kto był na Suwalszczyźnie ten widział piękne niebo nocą. Kto był na Suwalszczyźnie nad Jeziorem Serwy ten widział dwa cuda. Piękne długie, czyste jezioro z kilkoma wyspami, gdzie gnieżdżą się kochane lub nie – kormorany, a nocą piękne, rozgwieżdżone niebo nad zadartą w zachwycie głową.
Suwalszczyzna, rejon Kanału Augustowskiego, okolice miejscowości Płaska i Mołowiste, to mój wybór podróży od nastu lat cyklicznie i od trzydziestu lat odkąd pojawiłem się tam po raz pierwszy.
To nie ślepy traf, a świadomy wybór kazał mi w czerwcu być dwukrotnie w tych miejscach. Raz z rodziną, a potem ze znajomymi zimowymi pływakami, którym musiałem pokazać te wody. I dwukrotnie był tam ze mną rower i mój dach pod namiotem.
Kolejny raz snułem się gęstymi, ciemnymi lasami , po drogach piaszczystych i utwardzonych, w strukturze przypominającą tarkę na której zęby, barki plus dłonie na kierownicy podskakują szybciej niż młot pneumatyczny rozwalający asfalt pod Wichradzem. Te drogi ciągną się kilometrami po puszczy Augustowskiej i są oznakowane co jakiś czas tablicami, ale nie daj Boże, zdarzy się pomylić trasy, to jedziesz i jedziesz licząc, że wydostaniesz się z mrokiem pokrytej puszczy gdzieś w cywilizowanym zakątku.
Taki jest ten zakątek Polski – pokryty wspaniałymi lasami w 80% i miejscowościami raczej wyludnionymi, odległymi od siebie, czasami zasiedlonymi letnikami, często starszymi ludźmi a czasami nowoczesnymi gospodarstwami. Ale wszystko w słusznych odległościach od siebie, czasami z wioskami, z wymarłymi sklepami, a wtedy zastanawiasz się jak ci ludzie żyją. Czy jak 200 lat temu polują i łowią ryby by przeżyć?
I po raz kolejny pływałem w jeziorach tak cudnych, że wzbudzają mój zachwyt za każdym razem. Wody czyste, wody ukryte w otchłani świerków – tak jak Jezioro Płaskie i Brożane. Dwie ukryte perełki. Płaskie jest ponoć nie tylko biologicznie najczystszym jeziorem w Polsce, ale i najczystszym zbiornikiem leśnym w Europie. Tak mawiają miejscowi. A Brożane? Nie jestem pewny, ale to chyba mekka bohemy studenckiej z lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, z zardzewiałym drogowskazem i stalowymi przyczepo-domkami sprzed czterdziestu lat, służącymi przechowywania wędzonych ryb.
Jeziora Paniewo i Mikaszewo pięknie usytuowane wewnątrz koryta uformowanego przed milionami lat i porośnięte puszczą. Stare mini kempingi z drewnianymi wychodkami, gdzie mieszkają ludy wędrowne – tak wydawało mi się, kiedy zobaczyłem je pierwszy raz; są oczywiście też klasyczne kempingi na miarę naszych czasów – z infrastrukturą angażującą prąd i ciepłą wodę w kranach i kulturalne mieszczańskie WC. Każde z tych miejsc przyciąga jednak wyrafinowanego turystę, takiego, co pamięta PRL i takiego urodzonego całkiem niedawno, takiego co szuka ciszy z dala od zgiełku kurortów takich jak chociażby Augustów.
A Jezioro Wigry? – cud nad cudami, a Jezioro Wiżajny już na najdalszym skrawku Polski, a jezioro Hańcza – czarujące i straszące głębiną? Czy chociażby bliskie mojej bazy Jezioro Studzieniczne…? Długo by o tym… A te placki, pączki, nalewki i woda z sokiem sprzedawana na brzegach kanału augustowskiego…
A niebo nad Serwami? Nie ma drugiego takiego. Jest tak upstrzone gwiazdami, że jak na wyciągnięcie dłoni masz wszystkie gwiazdozbiory pod nosem, takie złotka rozsypane na granatowym dywanie – i od jakiegoś czasu liczne samoloty zmierzające bez hałasu gdzieś nad Litwę i dalej z ominięciem Białorusi i Rosji ku północy Europy lub Azji.
O innych jeziorach i podróżach na pewno wspomnę jeszcze, i nie wiem jedynie czy mam zachęcać czy odradzać podróżowanie na Suwalszczyznę. Z jednej strony lepiej dla mnie jak nie ma tak zgiełku, a z drugiej zaś strony może warto zaszczepić wam miłość do tej północno wschodniej magicznej krainy. Mołowiste, Serski Las, Serwy, Macharce, Podmacharce, Sucha Rzeczka, Płaska, Rygol, Mikaszówka, Strzelcowizna, Dworczysko, Okółek. Bierzcie mapę i sprawdzajcie co tam się kryje.
A tak na marginesie – testowaliśmy nowy lekki namiot rowerowy, tej samej marki co poprzednik. Niby dwuosobowy – a jednak jakby w pałacu 😉
Pozdrawiamy
#jeziorowi – Kasia i Jacek
