6 listopada w Dworku na Długiej odbyło się pierwsze w nowym sezonie artystycznym spotkanie z poezją. Był to wyjątkowy wieczór, podczas którego słowo poetyckie stało się pretekstem do wspólnego przeżywania emocji, dzielenia się refleksjami i odkrywania piękna ukrytego w literaturze.
Spotkanie zgromadziło miłośników poezji, którzy wspólnie stworzyli niezwykłą atmosferę pełną wzruszeń, inspiracji i artystycznych doznań. Prezentowane utwory pozwoliły na chwilę zatrzymać się w codziennym biegu, wsłuchać w brzmienie słów i spojrzeć na otaczający nas świat z nieco innej perspektywy.
Podczas wieczoru wybrzmiały wiersze, które poruszały różnorodne tematy, skłaniały do zadumy, przywoływały wspomnienia i wywoływały uśmiech. Każdy z prezentowanych utworów niósł ze sobą własną historię, emocje i przesłanie.
Wśród wierszy zaprezentowanych podczas spotkania znalazły się:
Anna Gwara – Borowska
„Jesień?”
Jesienią, gdy ciemno, szaro i chłód
jawią się nadzieja – rezygnacji wróg
przychodzi po cichu nie wiesz jak i skąd
woła radośnie: „byle do świąt”
nagle myślisz, że wszystko ma sens
a po ciężkiej nocy przychodzi dzień
za pazuchą blisko ciepła ciała
jest skryta radość taka bardzo mała
wiesz już, że zima będzie wyjątkowa
i każdy dzień małe szczęście chowa
i nagle sprawy na pozór przegrane
naraz staną się niezapomniane
siądziesz w gronie najbliższych ci ludzi
w sercu miłość gorąca się zbudzi
nieśmiałość do świata co był srogim katem
teraz staje się całym twym światem
Piotr Mrozowski
Porządki jesienne
czas na porządki jesienne
trzeba odnaleźć ciepłe papucie
wynieść puste słoiki
butelki kaucyjne
także te których nie chce przyjąć
żaden zmyślny butelkomat.
poskładać kartony
po wszystkich trafionych i nie trafionych zakupach
internetowych
trzeba ogarnąć pokoje, kuchnie, korytarze i piwnice
usunąć pajęczyny
zrobić miejsce dla nowych
corocznych bibelotów
a wśród tych wszystkich szpargałów
czas poszukać samego siebie
tego prawdziwego
odłączyć na chwilę synapsy
codziennych Urządzeń
wyciszyć szum
i zajrzeć
do chlebaka
i sprawdzić czy chleb codzienny
jeszcze nadaje się do jedzenia…
Przodkowie
Wierzę,
że tam jesteście
że możecie patrzeć na ten
poligon świata
na kolejne pokolenia
nie uczące się na Waszych błędach
i torujących własne toporne drogi
w rzeczywistości
Wierzę, że w trudnych chwilach
jesteście ze mną
i że mi pomagacie
jak tylko umiecie.
Wierzę że każdy płomień
i każda zdrowaśka
pozwala mi o Was pamiętać
i przybliża Was do zbawienia.
Andrea Patrycja Mańturzyk
DO WSZYSTKICH KTÓRZY MI ODESZLI
Już nie pamiętam
Jego głosu
i Jej śmiech też mi jakoś blednie,
a przecież jeszcze tak niedaleko
tamtej jesieni
spacerowałyśmy razem
po parku
i nic nie miało się zmienić.
On znał każdy rodzaj jabłka
a litery tłumaczył w motylach.
Pamięć Jej poprawiania poduszek
też już coraz bardziej się zaciera;
Przez mgłę widzę błysk słońca,
gdy jechałam z Nim ledwo kawałek
od przydomowej kapliczki.
Każdemu kiedyś ktoś bliski umiera
Pamiętam obrazy wypalane na drewnie,
a potem różę rzuconą z garścią piachu
na ostatnią z desek.
I przeraźliwy chłód dłoni.
Odsuwany obraz na jego pogrzebie
i strugi deszczu
też zapamiętam
tak jak swoje na tamten moment
nazwisko na nagrobku
i opadłe liście
jak ja z sił.
DO KOTKI PANI BABCI JADZI
Wiesz, powiedziałam
Ci niewiele,
niewiele ponad
Twoje mruczenie.
Niewiele ponad
głaski, czułości,
niewiele ponad Twoje istnienie.
Lecz teraz mówię
wierszem i słowem
jak wiernym, oddanym byłaś Ty Kotem.
Gdy pozostałaś
w pustym mieszkaniu,
a potem na wieczność
spotkałaś się z Panią…
Szylkretko,
znów mruczysz na jej kolanach.
Janusz Gwara
„Dylemat”
Ot – sprawa cała.
Rzecz całkiem mała.
Czy jest gdzieś ciało?
coby nie chciało, by mu się chciało
drugiego ciała.
– dziwne pytanie.
Rzecz niepojęta.
chłopcy, dziewczęta
już od młodości
pragną miłości.
– by być szczęśliwym.
Młody czy stary,
Łączy się w pary,
by łatwiej z życiem
brać się „za bary”
– i walczyć dalej.
Janusz Gwara
„Matka Litanią”
By przetrwać trudne chwile,
potrzebna pomoc Boska.
I Serce Twe Matczyne,
Maryjo Częstochowska.
*
Przed Boga-Ojca obliczem,
Wstawiaj się proszę za mną.
I miej mnie w Swojej opiece,
Najświętsza Maryjo Panno.
*
Bez Ciebie – jesteśmy słabi,
i często upadamy.
O Matko Miłosierdzia,
wspieraj nas z „Ostrej Bramy”.
*
A gdy nas życie przygniecie,
za trudna stanie się droga.
Wzmocnij nas Swoją Potęgą,
O Matko: ludzi i Boga.
*
Błogosław całej Ojczyźnie.
Chroń nasze miasta i wioski.
I zawsze Bądź nam „Oazą”
Maryjo – Królowo Polski.
Symbioza
Świat, który powstał przed wiekami,
ma swoje kształty i szlaki,
względny porządek i historię
miejscami ludzkich domów dachy.
I nagle… Ty… istota nowa,
zjawiasz się na nim, jak kwiatuszek.
Zapuszczasz swoje „tu” korzenie,
wcześniej karmione przez pępuszek..
Oczekiwany przez rodzinę,
wśród obcych niezauważany.
Ze „swoim” światem w ten – się wpychasz.
Pragniesz być ważnym i kochanym.
Między miłością i zawiścią,
Wielką mądrością i głupotą,
wśród wielu wzlotów i upadków
walczysz – by nie wpaść w życia błoto.
I tak umacniasz swe istnienie
Czasem coś bierzesz, czasem coś dajesz.
Przemierzasz lady, oceany.
Wreszcie — przed Bogiem — „w prawdzie stajesz’.
Historia, krąg swój zatoczyła.
Świat znów bez ciebie, jest sam z sobą.
Dobrze, gdy znajdzie się ktoś taki
kto czasami – zatęskni za tobą.
Szczególnym dopełnieniem wieczoru była muzyczna niespodzianka, która wprowadziła dodatkowy, wyjątkowy akcent i sprawiła, że spotkanie nabrało jeszcze bardziej uroczystego charakteru. Dziękujemy Andrei za przepiękny występ i zaśpiewanie kilku wyjątkowych utworów.
Dziękujemy wszystkim uczestnikom za obecność i wspólnie spędzony czas. Mamy nadzieję, że ten wieczór był początkiem kolejnych inspirujących spotkań, podczas których poezja będzie niezmiennie gościć w naszych sercach.
Do zobaczenia na kolejnych spotkaniach z poezją w Dworku na Długiej!









